Çocuk Oyunları

Kültür ve Çocuk Oyunları

Çocuk oyunları, toplumların tarihsel birikimini, ortak yaşam deneyimlerini ve kültürel değerlerini kuşaktan kuşağa aktaran en önemli somut olmayan kültürel miras unsurlarından biridir. Johan Huizinga, Homo Ludens adlı eserinde kültürün yalnızca oyunu üretmediğini, aynı zamanda kültürün oyun aracılığıyla geliştiğini ve sürdürüldüğünü ifade eder (Huizinga, 1938/2015). Katie Salen ve Eric Zimmerman ise Rules of Play: Game Design Fundamentals adlı çalışmalarında oyunu; kuralları, katılımcıları ve sosyal etkileşimleriyle kültürel bir sistem olarak tanımlar (Salen & Zimmerman, 2004). Bu yaklaşım, geleneksel çocuk oyunlarının yalnızca eğlence aracı olmadığını; toplumsal değerlerin, iş birliğinin, paylaşmanın, iletişimin, rekabetin ve dayanışmanın öğrenildiği önemli bir kültürel öğrenme ortamı olduğunu göstermektedir.

UNESCO’nun 2003 tarihli Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi, sözlü anlatımlar, geleneksel uygulamalar ve toplumsal ritüeller gibi çocuk oyunlarını da kültürel mirasın yaşatılmasında önemli taşıyıcılar arasında değerlendirmektedir. Bu yönüyle geleneksel çocuk oyunları, bir kentin sosyal belleğini oluşturan yaşam pratiklerini, yerel dili, halk kültürünü ve ortak kimlik duygusunu gelecek kuşaklara aktaran canlı kültürel belgeler niteliğindedir (UNESCO, 2003).

Sakarya’da geçmişten günümüze oynanan çocuk oyunları; mahalli yaşam biçimini, komşuluk kültürünü, kırsal ve kentsel yaşam deneyimlerini yansıtan önemli kültürel miras ögeleridir. Bu oyunların belgelenmesi, dijital ortamlarda kayıt altına alınması ve araştırmacılar ile toplumun erişimine sunulması, kentin kültürel hafızasının korunmasına ve gelecek nesillere aktarılmasına katkı sağlamaktadır. Böylece çocuk oyunları yalnızca geçmişin bir hatırası değil, kültürel sürekliliği destekleyen yaşayan bir miras olarak varlığını sürdürmektedir.

Bu çalışmalar, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları ile de doğrudan ilişkilidir (Birleşmiş Milletler, 2015). Özellikle Amaç 4: Nitelikli Eğitim, çocukların kültürel öğrenme süreçlerini ve yaşam boyu öğrenme becerilerini desteklemekte; Amaç 11: Sürdürülebilir Şehirler ve Topluluklar kapsamında yer alan Hedef 11.4, kültürel ve doğal mirasın korunmasını teşvik etmektedir. Ayrıca Amaç 16: Barış, Adalet ve Güçlü Kurumlar, ortak kültürel değerler etrafında toplumsal dayanışma ve kapsayıcılığı güçlendirmeyi hedeflemektedir.

Sakarya’nın geleneksel çocuk oyunlarının kayıt altına alınarak dijital ortamda yaşatılması, kültürel mirasın korunması, toplumsal aidiyetin güçlendirilmesi ve kültürel çeşitliliğin sürdürülebilir biçimde gelecek kuşaklara aktarılmasına katkı sunmaktadır.

Kaynakça

Akaltın, Yalçın (2018), Sakarya Türkmen/Manav Folkloru: Yedi Asırlık Bir Folklor, Sakarya Yerel Kültür Derneği, Adapazarı.     

Aktaş, Ali (2008), Kültürel Renkleriyle Sakarya, Sakarya: Adapazarı Merkez Belediyesi Kültür Yayınları. 

Göğüş, C.(2019), 9.Milletlerarası Türk Halk Kültürü Kongresi Müzik, Oyun ve  Eğlence  Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Çalışmaları ”Bir Çocuk Oyununun Diakronik İncelemesi: Aç Kapıyı Bezirgânbaşı”, T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı, Ankara.

https://buyru.net/  (Erişim Tarihi:05.04.2021)

https://cocukoyunlari01.wordpress.com/hakkimizda/  (Erişim Tarihi:21.10.2010)                                                         

https://okuloncesi.ogretmenleri.net/konu-aksama-ne-pisirdin-oyunu.html (Erişim Tarihi:18.12.2015)

https://www.hurriyet.com.tr/aile/3-tas-nasil-oynanir-kurallari-nelerdir-uc-tas-oyununa-nasil-baslanir-41900082 (Erişim Tarihi:22.09.2021)

https://www.oyunbilim.com/geleneksel/celik-comak-oyunu/#comments  (Erişim Tarihi:04.05.2020) 

https://www.sabah.com.tr/egitim/9-tas-nasil-oynanir-dokuz-tas-oyun-kurallari-ve-taktikleri-5596908 (Erişim Tarihi:07.12.2021)

Huizinga, J. (2015). Homo Ludens: Oyunun toplumsal işlevi üzerine bir deneme (M. A. Kılıçbay, Çev.). Ayrıntı Yayınları. (Orijinal eser 1938 yılında yayımlanmıştır.)

Irmak Kültür Sanat Dergisi, (2008). Sayı: 86, sayfa.22-24.

Oğuz, Öcal M.(2007).Somut Olmayan Kültürel Miras, Geleneksel Yayıncılık, Ankara.

Oğuz, Öcal M., Ersoy, P.  (2007), Türkiye’de 2004 Yılında Yaşayan Geleneksel Çocuk Oyunları ,Gazi Üniversitesi THBMER Yayınları:4.Ankara.

Salen, K., & Zimmerman, E. (2004). Rules of play: Game design fundamentals. MIT Press.

Tunç, A. (2005). Bir Mâniniz Yoksa Annemler Size Gelecek 70’li Yıllarda Hayatımız, Can Yayınları, İstanbul. 

United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2003). Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage. UNESCO.

United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 Agenda for Sustainable Development

Kaynak Kişiler

1.Hüsnü Aydın, 1930 Kaynarca doğumlu, Kaynarca’nın ilk belediye başkanı, tüccar, evli üç çocuk babasıdır.
2.Niyazi Solmaz, 1944 Kaynarca Kabaklar köyü doğumlu, evli üç çocuk babası, emekli sınıf öğretmenidir.
3.Arif Tuna, 1941 Kaynarca Okçular köyü doğumlu, evli iki çocuk babası, çiftçilik yapmaktadır.
4.Faize Usta, 1937 Kaynarca Mehter köyü doğumlu, evli dört çocuk annesidir.
5.Rafiye Tuna, 1940 Kaynarca Mehter köyü doğumlu, evli iki çocuk annesidir.
6.Şerifnaz Memiş, 1339 (1923) Kaynarca Sarıbeyli Köyü doğumlu, evli üç çocuk annesidir.
7.Muzaffer Memiş, 1949 Kaynarca Okçular köyü doğumlu, evli iki çocuk annesidir.
8.Mustafa Erdoğan,1963 Kaynarca Hamzalar köyü doğumlu, sınıf öğretmeni, evli üç çocuk babasıdır.
9.Fahri Tuna, 1959 Kaynarca Okçular köyü doğumlu olup evli iki çocuk babasıdır.
10.Nadir Gürel, 1956 Kaynarca Sıraköy doğumlu. üniversite mezunu. Emekli Din Bilgisi öğretmeni. Evli üç çocuk babasıdır.