“…Bitip tükenmek bilmeyen göçlere karşı tedbirler almak durumundayız. Adapazarı, öyle başıboş bir şehir değildir. Bir avuç jetonla bir kabilenin getirildiği bir dönemde yaşıyoruz. Bunlar frenlenmiştir. Seyyar satıcılığa göz yumarak esnafımıza darbe vuramayız…”

Artı, güncelleşen bir boyutu var bu olayın… Sormamın nedeni de oydu. Güneydoğu kökenli teröre karşı birtakım mizansenler ortaya atılıyor. Adapazarı’nda böyle bir potansiyel tehlike belki bugün yok ama ilerde gündeme gelebilir. Yani Güneydoğu kökenli insanlara karşı tavır alma gibi… Bu tavrı kısmen gözlemleyebiliyoruz. Böyle bir şeyin söz konusu olmadığını, Adapazarı’nın, ülkedeki bütün kültürleri kucaklayan bir şehir olduğunu biz sizin ağızdan duymak istedik…

– Tabii. Güneydoğu kökenlilere, Doğu ve Güneydoğudan gelen insanlarımıza, benim görev sürem içerisinde ne belediyenin ne de vilayetimizin özel bir tutumu asla olmamıştır. Fakat konunun hassasiyeti nedeniyle bu gruplarda “alınganlıklar” doğmuştur. Şuradan doğmuştur alınganlıklar: Adapazarı Belediyesi, zamanda verilmiş, her köşeye sıkıştırılmış, şehrin güzelliğini alt üst eden çirkin büfeleri kaldırmıştır. Şehirciliğe son derece aykırı olan “tretuvar işlemlerini” ve seyyar satıcılığı önlemiştir. Büfelerden hiçbir tepki gelmemiştir, Çünkü, bu büfelerin sahipleri Adapazarı’na yıllar önce yerleşmiş insanlardı. Ama, seyyar satıcılarla yaptığımız mücadelede, içinde bulunduğumuz hassas dönem nedeniyle o yöreden gelerek seyyar satıcılık yapmakta olan insanlarımızın “alınganlık” gösterdiklerine tanık olduk.

Zannedilmiştir ki, bu hareket yalnız onlara yönelik… Halbuki, mesela çok değerli bir hemşerimizin de -ki bana da oy vermiş bir insandır- büfesini kaldırdık. Birçok büfeyi, biliyorsunuz Aynalıkavak Çarşısı dahil, Sakaryaspor büfesi dahil tümünü kaldırdık. Üstelik bizim partide on bir tane delegesi olan Karadeniz kökenli bir ailenin (Kaplan ailesinin) Bulvar’da yürüttüğü dondurma, kestane ve mısır -mevsimine göre- satışını durdurduk.

Bunlar da “alınganlık” göstermedi. Ama bu arada benzer işleri yapan Doğu ve Güneydoğu kökenli hemşerilerimiz., insanlarımız -sanki bunları görmüyorlar, bilmiyorlarmış gibi- bu hareketi sadece kendilerine karşı yapılmış bir hareket olarak algıladılar ve gibi karşı bir tavır içine girdiler.

Asla böyle bir şey söz konusu değildir. “Objektif” bir uygulama vardır. “Kentçiliğin gereği” olan bir uygulama vardır. Belediye tarafından böyle bir ayırım asla yapılmamıştır.

Bu örnekleri getirirken özellikle aile isimleri veriyorum. Mesela, Yahya Tuzlak önemli bir tacirimizdir. Onun ruhsatı onun işletmesi altındaki Sakaryaspor büfesini kaldırdık… Ticaret Sarayımızın arkasındaki Aynalıkavak Çarşısında bulunan bütün büfeleri kaldırdık…

Bu işleri, birtakım riskleri ve siyasi riskleri de göz önüne alarak yaptık. Büfeleri kaldırılan isimler, yıllardır bu kentte yaşayan insanlar… Röportajı, bu isimlerle beraber verirseniz, o insanlarımız da belki okurlar ve böyle bir amaçlı bir olayın asla söz konusu olmadığını görürler. 

Ama tabii bunun arkasında şu amaç var: Bu göçlerin bitmek tükenmek bilmeyen akışı karşısında, aldığımız bu tür önlemler yeni göçlere karşı elbette ki bir tepkidir. Yani, Adapazarı öyle başı-boş bir şehir değildir. Bir avuç jetonla bir kabilenin getirildiği bir dönemde yaşıyoruz. Bunlar da bir gerçektir. Bunlar da frenlenmiştir. Doğrusu yapılmıştır. Seyyar satıcılığa göz yumarak esnafımıza darbe vuramayız…

“…OSB’ni kurmadık ta ne oldu? Güneyde kurmadık ta ne oldu? Koç grubu geldi Arifiye’ye; OSB kurulmaması için sıralanan tüm nedenleri hiçe sayarak, fiili durum yarattı ve fabrikasını kurdu. Daha sonra Sabancı grubu geldi, kentin güneyinde ’Toyota’sının temelini attı…”

Sayın Başkan, Sakarya’nın temel projelerinden birisi, sizin de takdir edeceğiniz gibi, “Adapazarı Organize Sanayi Bölgesi” projesidir. Bu projenin gerçekleşmesi durumunda, bir taraftan Sakarya’nın sanayileşme ivmesi yükselecek, üretim ve istihdam cephesinde yeni ufuklar açılacak; bir taraftan da “çarpık sanayileşme” olgusuna kısmen de olsa “dur” diyebilmek imkânı doğacaktır…

Öyle zannediyorum ki, bu olumlu getirilerin ikinci boyutu, yani “çarpık sanayileşmeyl önleyebilmek, kentin ve çevresinin fiziki disiplini’nden sorumlu biri olarak sizin de hedeflediğiniz, en azından ilgilendiğiniz bir gelişme…

Nitekim, söz konusu projeye sizin de sahip çıktığınız gözleniyor. Organize Sanayi Bölgesi Müteşebbis Kurulu üyesi olmanın ötesinde bir “katılma”, bir “çaba” var. Bu katılmadaki, bu çabadaki içtenlikten cesaret alarak sormak istiyorum; Sizce, bu proje gerçekleşecek mi? Şayet gerçekleşecekse ne zaman? Ve hepsinden önemlisi, “siyasetin içinde olan biri” olarak, bu projeye yeterince “siyasi destek” verildiğini söyleyebilir misiniz? Yoksa bu proje, siyasetçilerimiz arasında “tabulaşan” ve bu özelliği itibariyle hiç bir zaman açıkça reddedilmeyen, ancak “askıya alınmış” bir proje mi?

-Bu konuda Adapazarı Belediye Başkanı olarak ileri süreceğim görüşlerin iki ayağı var: Adapazarı’nda Organize Sanayi Bölgesi mutlaka kurulmalıdır, muhakkak kurulmalıdır. Bu birinci ayak… İkinci ayak “bu bölge” mutlaka kentin güneyinde olmalıdır.

Siyasi hayatımın başından beri -1973’lü yıllardan beri- bunun mücadelesini vermekteyim. “Mutlaka kurulmalı ve kentin güneyinde kurulmalı” diyorum. Çünkü sanayileşme baskısı, Adapazarı’na kadar dayanmıştır.

Bugün kamu otoritesini rencide eden bazı durumlarla karşılaşıyoruz. Bu, beni çok üzüyor. Mesela, OSB’ni kurmuyoruz, ama buna rağmen (koşullar Sakarya’da yatırım için çok elverişli olduğundan) bizim irademiz dışında, meşru otoritenin iradesi dışında sanayi kuruluyor. Bu, kamu yönetiminin hazmedebileceği bir olay değildir. Onun için bu olay derhal çözümlenmelidir.

OSB’ni kurmadık ta ne oldu? Güneyde kurmadık ta ne oldu? Koç grubu geldi Arifeye’ye; OSB kurulmaması için sıralanan tüm nedenleri hiçe savarak fiili durum yarattı ve fabrikasını kurdu. Sabancı grubu geldi, kentin güneyinde “Toyota’sının” temelini attı.

Bunun dışında birçok irili ufaklı sanayicimiz aynı yola başvurdu. Hendek’te Bakırsan kuruldu, Tamsan kuruldu, boru fabrikası kuruldu, Devlet kendi eliyle Başak Traktör Fabrikasını kurdu.

Şimdi bunların hepsi fiili durum… Onun için, OSB projesini iki ayağa dayandırıyorum. Bir, muhakkak kurulmalı; iki, kentin güneyinde kurulmalı…

Kentin güneyinde kurulmasına bu kadar ısrar etmemin üç önemli nedeni var. Bir, Belediye Başkanı olarak dayandığım neden: Adapazarı’na 350 gün kuzeyden güneye, 15 gün güneyden kuzeye rüzgar eser. Demek ki, OSB’ni kentin güneyinde kurarsak sanayinin verebileceği zararı sıfırlayabiliriz. Yani. OSB kentin güneyinde Geyve aspiratörüne açık bir alanda kurulmalıdır.

İkinci neden: İstesek te istemesek te OSB’nin en büyük tamamlayıcısı olan küçük sanayinin yarattığı fiili durumdur. Küçük sanayicimiz güneyde oturmuş, yerleşmiş, çarşılarını kurmuş; yani, yan sanayi olmaya aday kişiler, OSB kurmak istediğimiz yörede irademiz dışında toplanmışlar.

“…OSB’yi engelleyen güç siyaset değil, bürokrasi. Bunu defalarca gördüm, yaşadım. Bu noktada, bürokrasiyi aşamadıkları için siyasetçiler de kusurludur. Bürokrasiyi aşmak basiretini gösteremeyen siyasetçilerimiz vardır. Onlar da sanayi istiyorlar ama bürokrasiyi aşamıyorlar…”

Üçüncü neden, sanayiciye saygıdır. Çeşitli yollardan para kazanmanın bu kadar kolay olduğu Türkiye’mizde bir insan “sanayici sıfatıyla” ortaya çıkıyor; “…arsa alacağım, üzerine bina yapacağım, sonra da çok çapraşık emek ve işçi sorunlarını yüklenerek üretim yapacağım, para kazanacağım, ancak bu faaliyetleri kentin güneyinde yapmak istiyorum…” diyorsa, bu insanın eli sıkılır, bu insana yardımcı olmak gerekir.

Siyasete gelince; yani bu konudaki siyasete gelince: Kimin candan olup olmadığının tartışmasını ben yapacak değilim. Bunu gelecek kuşaklar tayin edecek. Bunu kamuoyunun takdirine bırakıyorum.